ಮಣ್ಣಿನಲಿ ಮಣ್ಣಾಗಿ ಹುಟ್ಟಿದವರು

ನಾವು ಮಣ್ಣಿನಲಿ ಮಣ್ಣಾಗಿ 

ಹುಟ್ಟಿದವರು 

ಅವರಿವರಿಂದ ತುಳಿಸಿಕೊಂಡು 

ಥೂ ಅನಿಸಿಕೊಂಡು 

ಹೊಟ್ಟೆಕಿಚ್ಚನು ಜಗಕೆ ಹಚ್ಚುವತೆರದಲಿ 

ನೋಡು ನೋಡುತ್ತಲೇ

ಮೇಲೆದ್ದು ಬಂದವರು 

ಎಲ್ಲ ಮೇರೆಗಳನ್ನು ಮೀರಿ 

ಬಿಗಿಹಿಡಿದು ಕೆಳಸೆಳೆವ 

ಎಲ್ಲ ಬಂಧಗಳನ್ನು ತೂರಿ 

ಬದುಕು ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡವರು 

ಬಾನಿನೆತ್ತರಕೆ ಬೆಳೆಯ 

ಹೊರಟವರು.

ನಾವು ಮಣ್ಣಿನಲಿ ಮಣ್ಣಾಗಿ 

ಹುಟ್ಟಿದವರು 

ಅವರಿವರು ಉಂಡು ಹುಟ್ಟು 

ಬಿಸುಟಿದ್ದೆಲ್ಲ  ತಿಂದು ಅರಗಿಸಿಕೊಂದವರು 

ಇಟ್ಟ ಎಡೆಯಲ್ಲಿರದೆ, ಹೋರಾಟದ ಕಿಚ್ಚಿನಲ್ಲಿ 

ನಮ್ಮ ನಾಳೆಗಳ ನಾವೇ, ನಮ್ಮ ಕೈಯಾರ 

ಕೆತ್ತಿಕೊಂದವರು. 

ಉರಿವ ಸೂರ್ಯನ  ಉರಿಯು

ಕೋರೆವ ರಾತ್ರಿಯ ಚಳಿಯು 

ಭೋರ್ಗರೆವ ಮುಸಳಧಾರೆಯು 

ಹೊಸಕಿ ಹಾಕದ, ಆತ್ಮಸ್ಥೈರ್ಯವ ಹೊತ್ತು 

ಬಾನ ಚುಕ್ಕಿಗಳಿಗೆ ಮುತ್ತುಗರೆಯ
ಹೊರಟವರು.

ನಾವು ಮಣ್ಣಿನಲಿ ಮಣ್ಣಾಗಿ 

ಹುಟ್ಟಿದವರು 

ಮಣ್ಣಿನಲ್ಲೇ ಬೇರಿತ್ತು, ಪಾತಳಕ್ಕಿಳಿಸಿ 

ಎಲ್ಲ ಸತ್ವವನು ಹೀರಿ 

ವಿಶಾಲ ಹಾಲುಹಾದಿಯ ತುಂಬಾ 

ತುಂಬ ಹೊರಟವರು 

-ಜಯಪ್ರಕಾಶ್ ಶಿವಕವಿ 

ನೀನೆ ತಾನೆ ಜೀವವಾದೆ

ನೀನೆ ತಾನೆ ಜೀವವಾದೆ
ನನ್ನ ಜೀವದ ಜೀವಕೆ
ನೀನೆ ತಾನೆ ಭಾವವಾದೆ
ನನ್ನ ಎದೆಯ ರಾಗಕೆ

ನಿನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯ ಬೇಲಿಯೊಳಗೆ
ಬಂಧಿಯಾಗಿದೆ ಈ ಮನ
ನಿಂತ ನಿಲುವಿನಲ್ಲೆ, ನಲ್ಲೆ
ಮರೆತು ಹೋದೆ ನನ್ನೆನಾ

ನಿನ್ನ ನಗೆಯ ಮೊದಲ ನೆನಪು
ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಕಂಡಿದೆ
ನಿನ್ನ ಗೆದ್ದ ಗುಂಗಿನೊಳಗೆ
ಎದೆಯು ಏನೋ ಹಾಡಿದೆ

ನೀನೆ ತಾನೆ ಜೀವವಾದೆ
ನನ್ನ ಜೀವದ ಜೀವಕೆ
ನೀನೆ ತಾನೆ ಭಾವವಾದೆ
ನನ್ನ ಎದೆಯ ರಾಗಕೆ

ಎಂದೋ ಕಂಡ ಕನಸ ಬಿಂಬ
ಕಣ್ಣ ಮುಂದೆ ಬಂದಿದೆ
ಒಲವೆ ನಿನ್ನ ಒಂದೆ ನೋಟ
ನನ್ನ ತನವ ಮರೆಸಿದೆ

ನಿನ್ನ ಮನದ ಮಾತುಗಳಿಗೆ
ನನ್ನ ದನಿಯು ಕೂಡಿದೆ
ಬರುವ ನನ್ನ ದಿನಗಳೆಲ್ಲಾ
ನಿನ್ನದಾಗೆ ಹೋಗಿದೆ

ನೀನೆ ತಾನೆ ಭಿತ್ತಿಯಾದೆ
ನನ್ನ ಬಾಳ ಕವನಕೆ
ನೀನೆ ತಾನೆ ಬಣ್ಣವಾದೆ
ನನ್ನ ಎದೆಯ ಭಾವಕೆ

ನೀನೆ ತಾನೆ ನನ್ನ ಜಗವು
ನನ್ನ ಜೀವದ ಕಣಕಣಕೆ
ನೀನೆ ತಾನೆ ಕೊನೆಯ ಗುರಿಯು
ನನ್ನ ಬಾಳ ಪಯಣಕೆ

-ಜಯಪ್ರಕಾಶ ನೇ ಶಿವಕವಿ

ಮುಗುದೆ ನಿನ್ನ ಮನದ ದುಗುಡ

ಮುಗುದೆ ಮುಡಿದ ಮಲ್ಲೆ ಮೊಗ್ಗು
ಅರಳದಿವೆ ಮನಸ ಮುನಿದು
ಗಲ್ಲೆನ್ನುವ ಕೈಯ ಬಳೆಗಳು
ಕೊರಳಬಿಗಿದಿವೆ ಕೋಪ ತಳೆದು

ಮುಗುದೆ ನಿನ್ನ ಮೊಗದ ಗೆರೆಯ
ಹಿಂದೆ ದುಗುಡವೆನೋ ಅಡಗಿದೆ
ತುಟಿಯ ಮೇಲೆ ಅರಳದಲೆ ಕಿರುನಗೆ
ಮೊಗದ ಕಳೆಯು ಕಳೆದಿದೆ

ಹಳೆಯ ದಿನದ ಕಳೆದ ಕತೆಯ
ಕಳೆದು ಹೋಗಲು ಬಿಟ್ಟುಬಿಡು
ಸೆಳೆದು ಸೆಳೆದು ಯಾಕೆ ಕೊರಗುವೆ
ಸುಳಿಯ ನೀನು ತೊರೆದುಬಿಡು

ಮುಗುದೆ ನಿನ್ನ ಮನದ ದುಗುಡ
ಮರಳಿ ಬಾರದೆ ದೂರಹೋಗಲಿ
ನಿನ್ನ ಎದೆಯ ಭಾರವಿಳಿದು
ಮನಸು ಹಗುರವಾಗಲಿ

ಮಾತು ಕೊಡುವೆ ಮನಸಿನಿಂದ
ಆತುಕೊಳುವೆ ಕೊನೆಯವರೆಗೆ
ಅತ್ತ ಇತ್ತ ಹೊರಳದಂತೆ
ಮತ್ತೆ ಏನ ನೆನೆಯದಂತೆ

ಒಂದೆ ನುಡಿಯು ಒಂದೆ ನಡೆಯು
ಅಂದು ಇಂದು ಎಂದೂ ಒಂದೆ
ಮುಂದೆ ಬೇರೆಯಾಡದಂತೆ
ಇಂದೆ ವಚನ ನೀಡುವೆ

ತೂರಿ ಬರುವನು ತೂರ್ಪಿನಲ್ಲಿ
ಮೇರೆ ಅರಿಯದ ದಿನಕರ
ತೆರೆದ ಮನಸು, ತೆರೆದ ಹೃದಯ
ತೆರವಿಲ್ಲದ ಸ್ವಾಗತಿಸುವೆ

ಮುಗುದೆ ನಿನ್ನ ಮನದ ದುಗುಡ
ಮರಳಿ ಬಾರದೆ ದೂರಹೋಗಲಿ
ನಿನ್ನ ಎದೆಯ ಭಾರವಿಳಿದು
ಮನಸು ಹಗುರವಾಗಲಿ

ರಚನೆ :-ಜಯಪ್ರಕಾಶ ನೇ ಶಿವಕವಿ

ಗೆಳತಿ

ಗೆಳತಿ ನಿನ್ನದೇ ಮುಖ..
ಮರೆತೇ ಹೊಗಿತ್ತು
ಅ೦ತರಾಳದಲಿ ಸೆರಿಕೊ೦ಡು
ಅಲೆ ಎಬ್ಬಿಸದೆ ಮಲಗಿತ್ತು.

ತುಟಿಯ೦ಚಿನಲಿ
ಅರಳಿದ ಆ ನಗೆ
ಸಹಜವಾಗಿಯೇ ಇತ್ತು
ನಿನ್ನದೇ ಆದ ಆ ಮುಖವನು
ಮರೆ ಮಾಚುವ ತವಕದಲಿತ್ತು

ಬದುಕು ಸಹಜವಾದುದು
ಅದಕೇಕೆ ಬಣ್ಣ ಬಳಿಯಬೇಕು
ಇದ್ದದೆಲ್ಲವನು ಇದ್ದ ಹಾಗೆ
ಹೇಳಲಾಗದ ಯಾತನೆ ಯಾಕೆ ಬೇಕು?

ಹೌದು!
ಅ೦ದೊ೦ದು ದಿನ ಸ೦ಜೆಯಲ್ಲಿ
ಕೆ೦ಪೇರಿತ್ತು ಸುತ್ತಮುತ್ತಲಲ್ಲಿ
ಭೂತಾಯಿ ನಾಚಿ ನೀರಾಗಿ
ಮಧುವಣಗಿತ್ತಿಯ೦ತಾಗಿ
ಮರೆಯುತ್ತಿರುವ ಸಮಯದಲ್ಲಿ
ಹಕ್ಕಿಗಳ ಹಿ೦ಡು, ಮರಳುತ್ತಿತ್ತು ಗೂಡಿಗೆ,
ಮಕ್ಕಳ ಪಾಲನೆಗೆ
ತುಸು ಅಕ್ಕಿ ಹೊತ್ತುಕೊ೦ಡು,
ಹಾಡುತ್ತ, ಕುಣಿಯುತ್ತ…
ಚಿತ್ತಾರ ಬರೆಯುತ್ತ..
ಅ೦ಬರದಲ್ಲಿ…

ಬೆಳಕು ಮುರಿಯಿತು
ಕತ್ತಲಾವರಿಸಿತು
ತಾರೆಗಳ ಹಿ೦ಡು ಧುಮ್ಮಿಕ್ಕಿ ಬ೦ತು
ಅ೦ಗಳಕೆ ಆಡಲು,
ತಿ೦ಗಳ ಚ೦ದ್ರಮನ ಜೊತೆಗೆ,
ನೀರವತೆಯು ತು೦ಬಿತ್ತು
ಸುತ್ತಲೂ, ಎತ್ತೆತ್ತಲೂ…

ನನ್ನ ಜೊತೆ ನೀನು
ನಿನ್ನ ಜೊತೆ ನಾನು
ಊರ ಹೊರಗಿನ ಕೆರಯ ಅ೦ಗಳದಲ್ಲಿ
ಮೌನ ಮುರಿಯಲು ಇಲ್ಲ
ಮಾತನಾಡಲು ಇಲ್ಲ
ನನ್ನೆಡೆಗೊ೦ದು ನೇಟ ಬೀರಿ,
ತುಸು ನಕ್ಕು, ಅತ್ತು,
ನೀನೊರಟೆ ಹಿಡಿದು ಊರ ದಾರಿ,
ನಾ ಕಾರಣ ಕೇಳುವ ಮೊದಲೇ…

ನಾ ಕಾದೆ, ಅದೇ ಜಾಗದಲಿ
ಮತೇ ನೀ ಬರುವೆ ಎ೦ಬೊ೦ದು ಆಸೆಯಲಿ
ನಮ್ಮ ಕನಸಿನ ಪ್ರೇಮಸೌಧದ ನೆನಪಿನಲಿ
ಸುದ್ದಿ ಇರಲಿಲ್ಲ, ಸುಳುವು ಸಿಗಲಿಲ್ಲ…

ಆದರೇ!
ಒಮ್ಮಿ೦ದೊಮ್ಮೆಲೇ…
ಹೇಗೋ ತಿಳಿಯಿತು
ನೀ ಬಹುದೂರ ಹೊದದ್ದು
ಸ೦ಪ್ರದಾಯದೊಳೆಯಲ್ಲಿ
ತೇಲಿ, ಆ ದಡವ ಸೇರಿದ್ದು
ಅರ್ಥವಾಯಿತು ನಿನ್ನ ಆ
ನಗು ತು೦ಬಿದಳುವು,
ಅಳುತು೦ಬಿದ ನಗುವು
ಮತ್ತೇನ ಮಾಡುವುದು
ಹೊತ್ತು ಮೀರಿ ಹೋಗಿತ್ತು
ದಾರಿ ಅಲ್ಲಿ ಕವಲಾಗಿತ್ತು.

ಬದುಕಲ್ಲವೇ ಇದು!
ಬದುಕ ಬೇಕಾಯ್ತು ನೋಡು
ಮನಸೊ೦ದು ಕಡೆ,
ಒಡಲೊ೦ದು ಕಡೆ,
ಹೇಗೋ ಸ೦ಭಾಳಿಸಿದೆ ಕೊನೆಗೆ,
ತ೦ದು ಮನಸನು ತಹಬದಿಗೆ.
ಗ೦ಡಸಲ್ಲವೇ ನಾನು!
ಅಳುತ ಕೂರುವುದು ಸರಿಯೇ?
ನಕ್ಕೆ! ನಕ್ಕೇ !!
ದಿನ ಹೋಗಿ ಅದೇ ಜಾಗದಲಿ!
ನಿನ್ನ ನೆನಪುಗಳನೆಲ್ಲ
ಅಳಿಸಿ ಹಾಕುವ ನೆವದಲ್ಲಿ.

ಹೋಗಲಿ!
ಹಳೆಯ ಹಾಡನು
ಮರೆವೆ ನಾನು
ಹೇಗಿರುವೆ ಮದುವೆಯಾಗಿ?
ಮೂರು ಮಕ್ಕಳ ತಾಯಾಗಿ?
ನೆನಪಿದ್ದರೆ ನಿನಗೆ, ನಮ್ಮ ಆ ಕ್ಷಣಗಳನು
ಮರೆತು ಬಿಡೆ೦ದು ಬೆಡುವೆನು
ಒಲವ ಬದಿಗಿಟ್ಟು
ಸ್ನೇಹದ ಗಿಡವ ನೆಟ್ಟು
ಬೆಳೆಸೋಣ, ಬದುಕೋಣ..
ಕವಲೊಡೆದ ದಾರಿಯಲಿ
ಒಬ್ಬರಿಗೊಬ್ಬರು ನೆರವಾಗುತಲಿ
ಈ ಬಾಳ ಸವೆಸೋಣ….
- ಜಯಪ್ರಕಶ್ ನೇವಾರ ಶಿವಕವಿ

ಹೊಸದೊಂದು ಪರಿಚಯಕೆ

ºÉƸÀzÉÆAzÀÄ ¥ÀjZÀAiÀÄPÉ

ºÀ¸À£ÁzÀ ªÀÄ£À¢AzÀ

¸ÁéUÀvÀªÀ PÉÆÃgÀĪÉ

JzÉAiÀiÁ¼ÀzÉÆ®«AzÀ

JzÉAiÀÄ §£ÀzÀ

PÉÃzÀUÉAiÀÄ PÁ¢j¹

PÁAiÀÄÄªÉ ¤Ã §gÀĪÀ WÀ½UÉUÁV

©jzÀ ªÀÄ°èUÉ ªÉÆUÀÄÎ

zÁjAiÀÄ° ºÀgÀr¹

PÁAiÀÄÄªÉ ¤Ã §gÀĪÀ WÀ½UÉUÁV

UÀAzsÀ ¸ÀƸÀĪÀ

ZÀAzÀ£ÀzÀ ªÀÄgÀUÀ¼À£ÀÄ

EPÉÌ®¢ £Éqɹ

PÁAiÀÄÄªÉ zÁjAiÀÄ° ¤Ã §gÀĪÀ ªÉüÉUÁV

£À£Éß®è PÀ£À¸ÀÄUÀ¼À

ªÀÄÄr¦qÀÄªÉ ¤£ÀUÁV

EgÀÄªÉ®è ¦æÃwAiÀÄ£ÀÄ

PÁ¦qÀÄªÉ ¤£ÀUÁV

ºÀUÀ®Ä EgÀļÀÄUÀ¼À°è

¨Á¼À ¥ÀAiÀÄtzÀ Kj½vÀUÀ¼À°è

eÉÆvÉVgÀÄªÉ £ÉgÀ¼ÁV

¤£ÉÆß®ªÀ PÉÆgÀ¼ÁV

¤Ã £ÀÄrªÀ J®è ªÀiÁw£À

ªÀiÁvÀÄ £Á£ÁUÀĪɣÀÄ

¤Ã §gɪÀ gÀAUÀªÀ°èAiÀÄ

¥Àæw ZÀÄQÌAiÀiÁUÀĪɣÀÄ

¤Ã §gɪÀ avÀæPÉÌ

§tÚ-©üwÛ-¨sÁªÀ £Á£ÁUÀĪɣÀÄ

ºÉÆA¨É¼Àಗ ¸ÀƸÀĪÀ

¤£Àß eÉÆÃr £ÀAiÀÄ£À £ÀPÀëvÀæUÀ¼ÀÄ

JAzÉAzÀÆ £ÀUÀÄwgÀ®Ä

¤ÃqÀĪɣÀÄ £À£Àß ¨Á¼À ¨ÁAzÀ¼ÀªÀ£ÀÄ

ºÀUÀ®Ä EgÀļÀÄUÀ¼À°è

ªÀÄÄA¨É¼ÀUÀÄ ¨ÉÊV£À°

¸ÀÆAiÀÄð-ZÀAzÀæ-vÁgÉUÀ¼À ºÁUÉ

£Á¤gÀÄªÉ ¤£ÉÆßqÀ£É

¤£Àß JzÉAiÀÄ §A¢üAiÀiÁV

- ಜಯಪ್ರಕಾಶ ನೇ ಶಿವಕವಿ

ನಾ ಬಲ್ಲೆ ಅದನ್ನೆಲ್ಲಾ ನೀ ಹೇಳದಿದ್ದರೂ

ಎಲ್ಲೋ ಕೇಳಿದ ಮಧುರ ಹಾಡು
ಅಲೆ ಅಲೆಯಾಗಿ ಹೊಮ್ಮುತಿದೆ
ಎದೆಯ ಸದನದಿ ನೇರ
ನೀ ಎದುರಾದ ಖುಷಿಯಿಂದ
ನೀ ಬಲ್ಲೆ ಅದನ್ನೆಲ್ಲಾ ನಾ ಹೇಳದಿದ್ದರೂ

ನಾ-ನೀನಿರುವ
ಈ ಜಗದ ಮೊಗಸಾಲೆಯಲಿ
ಹಲವು ನೂರು ಜನರಿದ್ದರೂ
ನಾನು ಮಾತ್ರವೇ ಒಂಟಿ
ನೀ ಬಲ್ಲೆ ಅದನೆಲ್ಲಾ ನಾಹೇಳದಿದ್ದರೂ

ನುಡಿವ ಮಾತುಗಳಿಲ್ಲಿ
ನಡೆವ ಹೆಜ್ಜೆಗಳಲ್ಲ
ನುಡಿಗೂ-ನಡೆಗೂ ತಪ್ಪಿರುವ ಮೇಳದಲ್ಲಿ
ಬರಿ ಹಿಮ್ಮೇಳ ನಾನು-ನೀನು
ನಾ ಬಲ್ಲೆ ಅದನ್ನೆಲ್ಲಾ ನೀ ಹೇಳದಿದ್ದರೂ

ಬದುಕು ವಾಸ್ತವದಲ್ಲಿ
ಶುಷ್ಕ ವ್ಯವಹಾರ
ಜಗದ ಜುತ್ತದು ಇಂದು
ಒಣ ಹಣದ ಕೈಯಲ್ಲಿ
ನಾ-ನೀ... ಅದರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬರು
ನಾ ಬಲ್ಲೆ ಅದನ್ನೆಲ್ಲಾ ನೀ ಹೇಳದಿದ್ದರೂ

ಪ್ರವಾಹಕ್ಕಿದಿರಾಗಿ ಈಸಿ
ದಡ ಸೇರಲರಿಯದೆ
ಬದಲಿಸಿದೆ ಗತಿಯ
ಬದುಕುವದ ಕಲಿಯಲು
ನೀ ಬಲ್ಲೆ ಅದನೆಲ್ಲಾ ನಾ ಹೇಳದಿದ್ದರೂ

ಒಲಿದು ಬಂದ ಒಲವೆ ನೀನು

ಒಲಿದು ಬಂದ ಒಲವೆ ನೀನು

ಎಂದೋ ನೋಡಿದ
ನೆನಪು ಎಲ್ಲೋ ಕೂಡಿದ ನೆನಪು
ನೆನಪಿನ ನೆನಪಲ್ಲೆ
ಮರೆತ ಮರೆವಿನ ಸುಳಿಹು ನೀನು " ೧ "

ಕಾಂತಿಯಿಲ್ಲದ ಚೆಂದ್ರ
ಹೊಳೆವ ಗುಟ್ಟಾದ ಕಂಡೆ
ನನ್ನ ಕಣ್ಣಲಿ ಸುಳಿದ
ನಿನ್ನ ಕಣ್ಣ ಮಿಂಚಿನಿಂದ " ೨ "

ಕೋಟಿ ತಾರೆಯ ಮಿಂಚು
ಸುಳಿದು ಕಣ್ಣಂಚಿನಲಿ
ಸೆಳೆಯುತಿದೆ ಎನ್ನ
ನಿನ್ನ ಸೂಜಿಗಲ್ಲಿನ ನಿಲುವು " ೩ "

ಹಗಲು ಇರುಳುಗಳಲ್ಲಿ
ಬದುಕ ದ್ವಂದ್ವಗಳಲ್ಲಿ
ಕಳೆದ ನಿನ್ನೆಯ ನೆನಪ
ಭರವಸೆಯ ಬೆಳಕು ನೀನು " ೪ "

ಎಲ್ಲಿ ಬದುಕಲಿ ಹೇಗೆ ಬದುಕಲಿ
ಎಂದಿತ್ತು ಬಾಳ ನಿಲುವು
ಬದುಕಿಗೊಂದು ನೆಲುವ ತೋರೆ
ಬಂದ ಬದಲಾವಣೆಯೇ ನೀನು " ೫ "

ಮೋಸವಿಲ್ಲದ ಮಾತು
ಕಪತವಿಲ್ಲದ ನೋಟ
ಎಳೆಗರುವ ಎತ್ತಾಗಿಸಲು
ಒಲಿದು ಬಂದ ಒಲವೇ ನೀನು " ೬ "